การศึกษาเกี่ยวกับโรคพยาธิในหอยนางรมในประเทศไทยนับว่ามีการศึกษากันอยู่ในวงแคบ ในขณะที่การระบาด ของโรคพยาธิ ในหอยนางรม พบว่ามีรายงาน ในต่างประเทศโดยทั่วไป โดยเฉพาะในแหล่งเลี้ยงที่มีการเลี้ยงอย่างหนาแน่น และยาวนานซึ่งผลจาก การระบาดดังกล่าว ก่อให้เกิดผลเสียหาย ต่อธุรกิจการเลี้ยง หอยนางรมในแหล่งนั้นๆ อย่างมหาศาล ตัวการที่ก่อให้เกิดการระบาด ของโรคมีทั้งที่เป็น แบคทีเรีย ไวรัส รวมไปถึงโปรโตซัว และเชื้อราตัวอย่าง ของโรคระบาด ที่เกิดกับหอยนางรม ที่ก่อให้เกิดความเสียหาย ร้ายแรงพอสรุปได้คือ
- โรคเหงือก (Gill disease) เกิดกับหอยนางรมโปรตุเกส ในช่วงปี ค.ศ. 1966 แพร่ระบาดถึง 40-50% ของประชากรหอย สาเหตุเกิดจากเชื้อไวรัส (IRIDOVIRUS) ลักษณะของโรคเริ่ม จากพบจุดสีเหลือง กระจายเหงือก และ labial palp จุดเหล่านี้จะเพิ่ม จำนวนมากขึ้น และขยายตัวมีขนาดใหญ่ขึ้น เนื้อเยื่อบริเวณดังกล่าว จะตายหอยไม่สามารถกินอาหาร รวมทั้งทำการหายใจ ไม่เป็นปกติ น้ำหนักของ หอยลดลง และตายในที่สุด
- โรคไวรัส (Virus disease) เกิดกับหอยนางรมโปรตุเกส ในช่วงปี ค.ศ. 1970 เข้าใจว่าเป็น IRICOVIRUS ซึ่งตรวจพบในเม็ดเลือก ของหอย ผลจากการระบาด ของไวรัสตัวนี้ ทำให้ประชากรหอยนางรม โปรตุเกส ทั้งหมดที่มีในประเทศฝรั่งเศส สูญพันธุ์จนสิ้น
- Bonamia Haemocytic disease เป็นโรคระบาดที่เกิดกับหอย นางรมยุโรป (O. edulis) สาเหตุเกิดจากเชื้อโปรโตซัว Bonamia ostreae ซึ่งทำอันตราย กับเซลล์เม็ดเลือด ของหอย พบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1979
- Abers Digestive gland disease พบครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1968 ในตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส ในเขตบริทานี โดยเกิดกับหอยนางรม ยุโรป (O. edulis) สาเหตุเกิดเชื้อโปรโตซัว Marteilia refringens ตรวจพบในส่วน Digestive gland ของหอย ก่อให้เกิดการสูญเสีย อย่างมากกับหอยนางรม ยุโรปในประเทศฝรั่งเศส อย่างไรก็ตามมีการตรวจพบ เชื้อชนิดนี้ในหอยนางรมญี่ปุ่น (C.gigas.) หอยแมลงภู่ (Mytilus galloprovincialis) รวมทั้งใน Cardium edule แต่ไม่ก่อให้เกิดการตายในหอยเหล่านี้แต่อย่างใด
- Copepod สกุล Mytilicola intestinalis พบภายในทางเดินอาหาร หอยนางรมมีรายงาน ว่าเป็นผลให้ปริมาณคาร์โบไฮเดรต ในเนื้อหอยนางรม (C. gigas) ลดลง หากมีปริมาณ Mytilicola ในหอยนางรมมากเกินไป
- หนอนเจาะเปลือกอันเกิดจาก Polychaete ในสกุล Polydora มักพบในบริเวณที่มีความเค็มต่ำ